Telefonumda “Gelin” başlıklı bir not var. Altı aydır güncelliyorum. Ağabeyim Tayfun evlendiğinden beri. Kimse bilmiyor. Annem bile. Bu bayram not çok uzadı, o yüzden en önemli kısımlarını buraya aktarıyorum. Ben görümceyim. Görümcelerin radarı vardır. Benimki dijital.

Not: Bayram, birinci gün

10.05. Kapıdan girdi. Ayakkabılarını düzgün dizdi. Teke tek, burunları dışa. (+1. Bunu annem öğretmiş olabilir mi? Kontrol et.)

10.12. Annemin elini öptü. Alnına götürdü. İki saniye bekledi. (+2. Fazla mükemmel. Çalışmış.)

10.40. Çay servisi. Tepsiyi doğru tuttu. Bardakları büyükten küçüğe dağıttı. Ama çayı dökerken serçe parmağını kaldırdı. (-1. Bizim ailede serçe parmak kaldırılmaz. Kimse kaldırmaz. Neden kaldırdı?)

11.15. Ağabeyime “aşkım” dedi. Salonda. Herkesin önünde. (-3. Babam kaşlarını kaldırdı. Annem kaldırmadı. Annem neden kaldırmadı?)

12.30. Sofra. Ekmeği elleriyle böldü, bıçakla kesmedi. (+1. Babaannem böyle yapar. Babaannem çok sevdi.)

13.00. Babaanneme “Ellerinize sağlık, sarmanız çok güzel” dedi. Babaannem “Sarma benim değil, Bahar’ın” dedi. Gelin bana döndü: “Bahar Abla, ellerine sağlık.” (Not: Bana “abla” dedi. Ben ondan bir yaş küçüğüm. +2 mi -2 mi? Karar verilemedi.)

Not: Bayram, ikinci gün

09.30. Kahvaltıda annemle birlikte mutfağa girdi. Annem ona yumurtayı bıraktı. Annem yumurtayı kimseye bırakmaz. (Ciddi gelişme. Annemle bir ittifak mı kuruluyor?)

11.00. Benim çeyiz sandığımı açmak istedi. “Bahar Abla, çeyizini görebilir miyim?” (Bu bir saldırı mı, nezaket mi? Gösterdim. Dantellere uzun uzun baktı. “Bunları kim işledi?” dedi. “Ben,” dedim. “Çok güzel,” dedi. -0. Kızamadım.)

14.20. Masada telefonunu unuttu. Ekranı açık kaldı.

Not: 14.21

Telefonuna bakmadım. Sadece ekranı açık kaldığı için, masanın yanından geçerken, ekrandaki başlığı gördüm.

Not uygulamasıydı. Bir notun başlığı:

“Görümce.”

Bir saniye durdum. Sonra, sadece bir saniye, ekranın kaymasına izin verdim.

10.05. Kapıda beni karşıladı. Ayakkabılarımın dizilişine baktı. (Bakışını hissettim. Burunları dışa dizdim. Annem öğretti.)

10.40. Çayı dökerken bana baktı. Serçe parmağımı kaldırdım. (Bilerek. Tepkisini görmek istedim. Kaşı kalktı. +1 bana.)

11.00. Çeyizini gösterdi. Dantelleri kendisi işlemiş. Çok güzel. (Bunu ona söyledim. Kızamadı. +3 bana.)

Ekran karardı.

Sonraki not

O akşam kendi notuma bir satır daha ekledim. Saat 22.40.

Gelin, Bayram, ikinci gün, son madde: “Bizim ailemize uyum sağlayabildi mi?” sorusunun cevabı bulundu. Evet. Tamamen. Bizim gibi not tutuyor.

Ertesi sabah kahvaltıda göz göze geldik. İkimiz de gülümsedik. Telefonlarımız masanın üstünde, ters çevrili duruyordu.